نجاست ديگر و يا ذرّه اى از منى اصابت كرد ، آن جا را نشان گذاردم تا به آب رسيدم آب بكشم ، دست به آب يافتم و زمان نماز نيز فرا رسيد ولى فراموش كردم كه جامه‌ام متنجّس شده ، پس نماز خواندم سپس بعد از نماز متذكَّر آن شدم تكليفم چيست ؟ حضرت فرمودند : بايد نماز را اعاده كرده و آن مكان را آب بكشى . زراره مىگويد : عرض كردم : اگر جاى اصابت نجس را نيافتم ولى قطع داشتم كه نجس به جامه‌ام رسيده و هر چه تفحّص كردم آن را نيافتم ولى بعد از نماز آن را پيدا كردم در اين صورت تكليف چيست ؟ حضرت فرمودند : آن را آب بكش و نماز خود را اعاده نما . گفت : محضرش عرض كردم : اگر گمان كردم كه نجاستى به لباسم اصابت نمود و يقين ننمودم ، پس نظر كرده چيزى را نديدم ولى بعدا كه تفحّص كردم يعنى بعد از نماز آن را يافتم حال تكليفم چيست ؟ حضرت فرمودند : آن را آب بكش ولى نماز خود را اعاده مكن . زراره مىگويد : عرض كردم : چرا ؟ فرمودند : چون قبلا به نظافت و طهارت لباس خود يقين داشتى و بعد در آن شك نمودى ، پس سزاوار نيست كه يقين را با شك نقض كنى . عرضه داشتم : اگر يقين كردم نجاست با جامه‌ام اصابت كرده ولى جايش را پيدا نكردم تا آب بكشم حال بايد چه كرد ؟ حضرت فرمودند : ناحيه و حوالى را كه ديد نجاست اصابت كرده و تمامش را بايد آب بكشى تا يقين كنى محل اصابت نجاست را تطهير كرده اى . زراره مىگويد : عرض كردم : اگر شك كردم نجاستى به لباسم اصابت كرده آيا تكليف دارم تفحّص كرده و نظر بيفكنم ؟ حضرت فرمودند : خير ولى چون مىخواهى شك را از خودت زائل كنى البتّه مىتوانى تفحّص نمايى . زراره مىگويد : عرضه داشتم : اگر در حال نماز نجاست را به جامه‌ام ديدم چه كنم ؟ حضرت فرمودند : نماز را نقض كن و لباس را آب بكش و سپس نماز را اعاده نما مشروط به اين كه قبل از نماز در نقطه اى از جامه ات شك كنى كه متنجس شده يا نه و سپس در نماز ديدى كه متنجس گرديده است ولى اگر قبلا شك نكرده بودى بلكه بدوا در نماز ديدى كه نقطه اى از جامه ات مرطوبى است در اينجا بايد نماز را قطع